In de wetenschapswereld zijn er nogal wat onderzoekers die groot praten. Slechts weinigen slagen erin hun visie om te zetten in een hele industrie. Dr. Aubrey de Grey is er één van. Een Britse bioloog met een lange baard die al tientallen jaren bezig is met levensverlenging, werd jarenlang beschouwd als een marginale figuur in de wetenschap, totdat de wetenschap zelf zijn kant op draaide. In een recent gepubliceerd interview keerde hij terug naar zijn visie: een mens die vandaag 50 jaar of jonger is, zou honderden jaren kunnen leven, als het onderzoek in een versneld tempo vordert. De Grey is een centrale figuur in het veld van levensverlenging, en ook een polariserende en controversiële figuur.
Wie is Aubrey de Grey?
De Grey groeide op in de Britse academische wereld. Hij behaalde een BA in computerwetenschappen aan de Universiteit van Cambridge in 1985, en na jaren van onafhankelijk werk in de biologie ontving hij in 2000 een PhD in biologie van Cambridge, toegekend op basis van zijn gepubliceerde werk over de mitochondriale vrije radicalen theorie van veroudering. In 2002 publiceerde hij de theorie die een hoeksteen van het veld werd: SENS - Strategies for Engineered Negligible Senescence. In plaats van veroudering te zien als een mysterieus onomkeerbaar proces, stelde hij een technisch kader voor: veroudering is de ophoping van 7 gedefinieerde soorten cellulaire schade. Repareer de schade en stop veroudering.
De zeven soorten cellulaire schade
Volgens De Grey komt alles wat we "veroudering" noemen voort uit een combinatie van zeven cellulaire processen. Elk vereist zijn eigen oplossing:
- Cellenverlies en atrofie (Cell Loss): Cellen die sterven en niet worden vervangen. Oplossing: stamcellen en regeneratieve geneeskunde.
- Zombiecellen - Senescentie (Death-resistant cells): Cellen die niet sterven wanneer ze dat moeten. Het bekendste klinische voorbeeld van senolytische medicijnen die ze proberen te verwijderen is de combinatie dasatinib + quercetine, hoewel er ook andere senolytische benaderingen bestaan.
- Ophoping van intracellulair "afval" (Intracellular junk): Beschadigde eiwitten die reinigingsenzymen niet kunnen afbreken. Oplossing: bacteriële enzymen die ze kunnen verteren.
- Ophoping van extracellulair "afval" (Extracellular junk): Zoals bèta-amyloïde bij Alzheimer. Oplossing: immunotherapie.
- Crosslinks (Crosslinks): Bindweefseleiwitten die aan elkaar binden en de huid en slagaders stijf maken. Oplossing: AGE-afbrekende enzymen.
- Nucleaire mutaties (Nuclear mutations): Kanker. Oplossing: WILT, een methode om telomeren in alle cellen behalve stamcellen te verkorten.
- Mitochondriale mutaties: Schade aan mitochondriaal DNA. Oplossing: deze genen overbrengen naar de celkern.
Van SENS naar LEV Foundation
De Grey richtte de SENS Research Foundation op in 2009 en was er Chief Science Officer. In augustus 2021, na ongeveer 12 jaar bij de organisatie, werd hij ontslagen door de raad van bestuur van SENS na een intern onderzoek naar klachten die tegen hem waren ingediend. Het betrof een beëindiging van het dienstverband op initiatief van de raad, geen vrijwillig vertrek. Een jaar later richtte De Grey een nieuwe organisatie op, de LEV Foundation (Longevity Escape Velocity Foundation). De naam weerspiegelt zijn kernovertuiging: er is een punt waarop de snelheid van medische vooruitgang de snelheid van veroudering zelf overtreft, en elk jaar onderzoek voegt meer dan een jaar leven toe. Volgens hem naderen we mogelijk dit punt.
Het cruciale experiment: muizen van 18 maanden oud
Centraal in het werk van LEV stond een ambitieus experiment, de eerste Robust Mouse Rejuvenation-studie (RMR1): het nemen van muizen halverwege hun leven (start van de behandeling op 18 maanden, ruwweg equivalent aan 60 jaar bij mensen) en ze behandelen met een combinatie van meerdere interventies tegelijk. De hypothese was dat een combinatie van interventies een sterker effect zou hebben dan een enkele interventie. Het onderzoek, grotendeels voltooid, leverde een gemengd en voorzichtig resultaat op: de combinatie van schadeherstel met rapamycine leverde een cumulatief voordeel op, verlenging van de gemiddelde levensduur en wat een "vervierkantsing" van de overlevingscurve wordt genoemd (meer muizen overleefden tot op hoge leeftijd). Er werd echter geen dramatische verlenging van de maximale levensduur waargenomen (de leeftijd van de oudste muizen). De senolytische behandelingsarm vertoonde geen effectiviteit, en telomerase vertoonde verschillende effecten tussen mannetjes en vrouwtjes. Dat wil zeggen, het resultaat ondersteunt het idee van cumulatief voordeel, maar is ver verwijderd van een eenduidige "doorbraak".
Visie van 1000 jaar
De beroemdste uitspraak van De Grey, voornamelijk verbonden met de periode 2004-2005 (in zijn TED-talk): "De eerste persoon die de leeftijd van 1000 jaar bereikt, is al geboren". De Grey blijft bij zijn optimistische standpunt. Zijn gedocumenteerde standpunt is dat er ongeveer 50% kans is om de "biologische ontsnappingssnelheid" te bereiken binnen ongeveer 12 tot 15 jaar vanaf nu, dus rond 2035 tot het einde van het volgende decennium. Het is belangrijk om te benadrukken: dit is De Grey's persoonlijke voorspelling en is controversieel. Veel onderzoekers in het veld vinden het te optimistisch gezien de complexiteit van menselijke veroudering.
Critici en controverse
De Grey is niet zonder critici. Traditionele gerontologen beweren dat de theorie van 7 schades te simplistisch is en dat veroudering complexere systemen omvat dan de som der delen. Anderen wijzen erop dat elk succes in het laboratorium ver verwijderd is van mensen. De Grey zelf geeft toe dat er een kloof is, maar houdt vol dat deze technisch is, niet biologisch: volgens hem weten we wat de problemen zijn, en nu moeten we dit naar de kliniek brengen.
Wat betekent dit voor ons?
Zelfs als de visie van 1000 jaar ver weg is, heeft de benadering van De Grey de discussie beïnvloed rond medicijnen die al in de kliniek komen: senolytische medicijnen, mTOR-remmers (zoals rapamycine), NAD+-behandelingen en combinaties van senolytica en senomorfica. Als u zich ooit afvroeg waarom alle krantenkoppen over anti-aging medicijnen in het laatste decennium opduiken, een aanzienlijk deel van de verklaring gaat terug naar één man met een lange baard die iedereen, ongeveer twee decennia geleden, vertelde dat dit allemaal mogelijk is. Of hij nu gelijk heeft of niet, zijn invloed op het veld is duidelijk.
Referenties:
LEV Foundation
SENS Research Foundation
💬 Reacties (0)
Wees de eerste die op het artikel reageert.