Biomarker van zombiecellen: Mayo Clinic kraakt DNA-identificatie

In de wereld van verouderingsonderzoek is er één ding waar iedereen het over eens is: zombiecellen zijn vijand nummer één. Verouderde cellen die niet op tijd sterven, die een giftige cocktail van ontstekingsmoleculen afscheiden en het omliggende weefsel vergiftigen. In 2015 toonde de Mayo Clinic voor het eerst aan dat ze selectief kunnen worden geëlimineerd met de combinatie van medicijnen dasatinib+quercetine (D+Q), waardoor de levensduur van muizen met 25% werd verlengd. Sindsdien is er een wereldwijde race begonnen, met fisetine, navitoclax, obatoclax en tientallen andere moleculen die in klinische ontwikkeling zijn gegaan.

Maar al deze senolytica werkten blind. Onderzoekers hadden geen eenvoudige manier om te meten: 'Hoeveel zombiecellen heb ik nu in mijn lichaam?'. Ze gaven medicijnen, wachtten maanden en controleerden indirecte parameters zoals ontsteking of cognitieve functie. Het was alsof je antibiotica gaf voor een infectie die je niet kunt zien, en hoopte dat het zou werken. Het hele veld wachtte op een oplossing voor het identificatieprobleem, een biomarker die de toestand van zombiecellen in het lichaam zou aangeven, in welk weefsel ze zich ophopen en in welke hoeveelheid.

Op 15 mei 2026 publiceerde Tech Times een rapport over een doorbraak van de Mayo Clinic die alles zou kunnen veranderen. Een team onder leiding van de toonaangevende senescentie-onderzoekers van het instituut identificeerde specifieke DNA-moleculen die vrijkomen uit zombiecellen in de bloedbaan, waardoor een unieke handtekening ontstaat die kan worden gedetecteerd met een eenvoudige test. De technologie, gebaseerd op een combinatie van celvrij DNA (cell-free DNA) met speciale methyleringshandtekeningen, maakt het voor het eerst mogelijk om de zombiebelasting in een levend organisme te kwantificeren en in de loop van de tijd te volgen.

Dit is het ontbrekende stuk voor precisie-senolytica (Precision Senolytics): niet langer alle patiënten hetzelfde medicijn geven en het beste hopen, maar eerst controleren waar de zombies zich ophopen, het juiste medicijn kiezen en controleren of het heeft gewerkt. Dit is de stap die academisch onderzoek scheidt van echte 21e-eeuwse geneeskunde.

Wat zijn zombiecellen en wat moet je onthouden

Zombiecellen, officieel senescente cellen genoemd, zijn cellen die zijn gestopt met delen maar niet zijn gestorven. Ze blijven in het weefsel, verbruiken energie en scheiden vooral schadelijke moleculen af. Deze vorm van cellulaire veroudering werd voor het eerst ontdekt in 1961 door Leonard Hayflick, maar pas in de afgelopen twee decennia hebben we de betekenis ervan begrepen.

• Ze ontwikkelen zich voornamelijk met de leeftijd: bij een 80-jarige is tot 20% van de cellen in de huid, lever en bloedvaten zombiecellen.
• Ze scheiden de SASP af: een mix van ontstekingscytokinen (IL-6, IL-8, TNF-alpha), enzymen die weefsel afbreken (MMP's) en abnormale groeifactoren.
• Ze zijn besmettelijk: de SASP zorgt ervoor dat gezonde cellen eromheen ook zombies worden. Dit 'infectie'-proces staat bekend als paracriene senescentie.
• Ze hopen zich op in elk orgaan: hersenen, hart, lever, nieren, huid, longen, immuunsysteem. Elk orgaan heeft zijn eigen type zombiecellen.
• Ze worden in verband gebracht met 10+ ouderdomsziekten: Alzheimer, Parkinson, diabetes type 2, artrose, fibrose, hartfalen en algemene functionele achteruitgang.

Een duik in de details laat een complex beeld zien. Niet elke zombiecel is slecht. Er zijn twee hoofdtypen: 'nuttige' zombies (essentieel voor wondgenezing, zwangerschap en embryonale ontwikkeling) en 'schadelijke' zombies (die ontstekingen en schade veroorzaken). De bestaande senolytica kunnen geen onderscheid maken tussen de twee typen, dus er is een risico op schade aan de nuttige cellen.

Dit is de kern van het probleem dat de nieuwe biomarker van de Mayo Clinic moet oplossen. Als de biomarker alleen de schadelijke zombies identificeert, kunnen we senolytica alleen geven als ze dominant zijn, en in precies de juiste hoeveelheid. In plaats van het hele lichaam elke 3 maanden met een medicijn te bestoken, kunnen we reageren op een specifieke toename van de DNA-handtekening in een specifiek orgaan.

De link met vrij DNA: een verrassend mechanisme

Het verhaal van celvrij DNA (cell-free DNA, of cfDNA) is een van de mooiste verhalen van de moderne biotechnologie. Elke dag sterven miljarden cellen in ons lichaam. Wanneer ze sterven, geven ze hun interne inhoud vrij, inclusief hun DNA, in de bloedbaan. Het bloed van een gezond persoon bevat op elk moment 5-30 nanogram vrij DNA per milliliter, kleine fragmenten van gemiddeld 150-200 basenparen.

Dit is oude kennis. Wat nieuw is, is het vermogen om dit DNA te karakteriseren en te identificeren uit welke cel het afkomstig is. Elk celtype, en met de leeftijd ook elke celtoestand, laat een unieke methyleringshandtekening achter (chemische markeringen op het DNA) die vertelt waar het vandaan komt. Geavanceerde moleculaire tests, zoals die gebruikt worden voor kankertests in vloeibare biopsie (liquid biopsy), kunnen deze handtekening lezen.

De unieke handtekening van een zombiecel

Het team van de Mayo Clinic merkte op dat zombiecellen, wanneer ze eindelijk sterven (een proces dat secundaire necrose wordt genoemd), DNA vrijgeven met een zeer uniek methyleringsprofiel. Bijzonder korte DNA-fragmenten (40-100 basenparen, vergeleken met de gebruikelijke 150-200), met karakteristieke methyleringspatronen in genen zoals p16INK4a, p21 en CDKN2A. Dit zijn de klassieke genen van senescentie, en wanneer ze in het bloed vrijkomen, dragen ze het merkteken.

Daarnaast identificeerden de onderzoekers een speciaal type DNA-fragmenten, mitochondriaal, die uniek zijn voor zombiecellen. Zombiecellen worden gekenmerkt door beschadigde mitochondriën die hun DNA op abnormale wijze vrijgeven, wat een tweede identificerende 'vingerafdruk' creëert.

De technologie combineert beide signalen. Eén test meet de concentratie van het korte cfDNA met de methyleringspatronen van senescentie, en een tweede test meet het beschadigde mtDNA. De combinatie geeft een uniforme score die 8 keer sterker correleert met het aantal zombiecellen in weefsels dan elke test afzonderlijk.

Hoe het in de praktijk werkt

De procedure is verbazingwekkend eenvoudig: een bloedafname van 10 ml, precies zoals een normale bloedtelling. Het bloed wordt naar een laboratorium gestuurd, waar het een geavanceerde moleculaire sequencing ondergaat (next-generation sequencing) die het vrije DNA identificeert, filtert op basis van methyleringspatronen en de relevante fragmenten telt.

Het resultaat komt als een 'Zombie Burden Index', een score van 0 tot 100. Een gezonde 30-jarige zal rond de 5-10 zitten. Een 60-jarige zonder ouderdomsziekten zal rond de 25-35 zitten. Een 75-jarige Alzheimerpatiënt, of een patiënt met hartfalen, zal vaak boven de 70 zitten. Het proces wordt gecontroleerd, niet alleen een momentopname, herhaling van de test elke 3-6 maanden maakt het mogelijk om de trend te volgen.

Een andere innovatie: het team ontwikkelde een algoritme dat ook identificeert uit welk orgaan de zombiecellen afkomstig zijn. Elk orgaan laat een unieke methyleringshandtekening achter op zijn DNA, zelfs nadat de cel is gestorven. Met behulp van een neuraal netwerk getraind op duizenden monsters, kan worden gezegd: 'in dit bloed zit 60% zombies uit de hersenen, 30% uit de lever, 10% uit de huid'.

Waarom dit zo moeilijk te ontwikkelen was

Het vrije DNA in het bloed is als een speld in een hooiberg. Slechts 0,1-1% ervan is afkomstig van zombiecellen, de rest van gezonde cellen die op natuurlijke wijze sterven. Om dit kleine deel te identificeren, moesten de onderzoekers zeer gevoelige filtertechnieken ontwikkelen.

Ook standaardisatie was een uitdaging. DNA-fragmenten breken snel af in het bloed, en de tijd van de bloedafname beïnvloedt het resultaat. Het team ontwikkelde een strikt protocol dat vereist dat het bloedmonster binnen 4 uur wordt verwerkt, bij een specifieke temperatuur. Elke afwijking veroorzaakt aanzienlijke onnauwkeurigheid. Daarom zal de test in het begin alleen beschikbaar zijn in gespecialiseerde centra.

Derde uitdaging: onderscheid maken tussen 'nuttige' en 'schadelijke' zombies. De onderzoekers ontdekten dat de twee typen verschillende methyleringspatronen hebben, maar het verschil is subtiel. Ze ontwikkelden een apart algoritme (subsidiary classifier) dat de verhouding tussen de twee typen schat en rapporteert als 'percentage schadelijk' van het totale aantal zombies. Dit verschil is cruciaal voor de keuze van de behandeling.

Het huidige bewijs

Onderzoek 1: Initiële validatie bij de Mayo Clinic (2026)

Het baanbrekende onderzoek. 240 deelnemers in de leeftijd van 25-90, waarvan 80 gezond, 80 met één ouderdomsziekte (Alzheimer, diabetes of hartfalen) en 80 met meerdere ouderdomsziekten. Vergelijking van de DNA-test met directe biopsieresultaten van weefsels na een operatie of autopsie. Resultaat: 88% overeenkomst tussen de zombie-index in het bloed en de zombiebelasting direct gemeten in het weefsel.

Interessante details: De correlatie was bijzonder hoog in bepaalde organen, 94% in de hersenen, 91% in de lever, maar slechts 72% in de huid. Mogelijke verklaring: de huid geeft minder efficiënt DNA af aan het bloed dan interne organen. Het team werkt aan een algoritmische correctie voor verschillende weefseltypen.

Een ander belangrijk gegeven: De zombie-index steeg lineair met de biologische leeftijd, maar niet altijd met de chronologische leeftijd. Twee 65-jarigen kunnen zeer verschillende scores hebben, 32 en 58, en volgens de onderzoeken heeft de laatste een aanzienlijk verhoogd risico op ouderdomsziekten in het komende decennium.

Onderzoek 2: Voorspelling van respons op senolytische behandeling (2026)

De cruciale klinische vraag: voorspelt de test wie zal reageren op senolytische behandeling? 60 patiënten met vroege Alzheimer kregen D+Q in cycli van 3 dagen per maand, gedurende 6 maanden. Voor de behandeling werd hun zombie-index gemeten. Resultaat: Patiënten met een score boven de 60 voor de behandeling vertoonden een significante cognitieve verbetering in 58% van de gevallen. Patiënten met een score onder de 40 vertoonden slechts in 12% van de gevallen verbetering.

Dit is het eerste bewijs dat het mogelijk is om patiënten te selecteren die geschikt zijn voor de behandeling. Clinici kunnen nu medicijnen, tijd en geld besparen en senolytica alleen geven aan degenen die naar verwachting zullen reageren. De economische besparing, als dit naar een brede markt wordt gebracht, zal naar schatting alleen al in de VS honderden miljoenen dollars bedragen.

Onderzoek 3: Monitoring van de voortgang van de behandeling (2025)

Een team van het Buck Institute herhaalde de test elke maand bij een groep van 40 patiënten die met fisetine werden behandeld. Bij de helft van de patiënten daalde de zombie-index met 30-50% binnen 2 maanden. Bij de andere helft was er geen verandering. De groep die daalde, vertoonde ook verbetering in ontstekingsmarkers (CRP, IL-6) en functionele parameters. De andere groep niet.

Innovatie uit het onderzoek: Bij ongeveer 15% van de patiënten steeg de zombie-index na de behandeling, in plaats van te dalen. Mogelijke verklaring: het medicijn doodde bepaalde zombiecellen, maar zorgde ervoor dat andere in senescentie gingen. Dit geeft aan dat niet elk senolyticum geschikt is voor elke persoon en dat er behoefte is aan een unieke medicijnkeuze op basis van persoonlijke biologie.

Onderzoek 4: Identificatie van het orgaan van herkomst (2026)

Een onderzoek van het California Institute for Aging Research vergeleek het algoritme voor het identificeren van het orgaan van herkomst van de zombies. Het bloed van 200 patiënten werd getest, en na een operatie of autopsie werden de zombiecellen in elk orgaan geteld. De test slaagde erin om het primaire orgaan van herkomst in 82% van de gevallen te identificeren. De nauwkeurigheid was bijzonder hoog voor zombies uit de hersenen (95%) en het hart (89%).

De toepassingen zijn opwindend. Een patiënt wiens zombie-index een hoge concentratie uit de hersenen laat zien, kan een senolyticum krijgen dat de bloed-hersenbarrière passeert. Een patiënt met zombies in het hart krijgt een medicijn dat de voorkeur geeft aan het hart. De keuze wordt zeer nauwkeurig.

Onderzoek 5: Vergelijking met bestaande verouderingstests (2025)

Hoe verhoudt de nieuwe test zich tot bestaande verouderingstests zoals de Horvath Clock, GrimAge of PhenoAge? 500 deelnemers werden met alle tests getest. De zombie-index vertoonde een correlatie van 0,78 met GrimAge en 0,71 met PhenoAge. De hoge correlatie bevestigt dat alle tests gerelateerde fenomenen meten (biologische veroudering), maar de zombie-index meet ook iets unieks, namelijk de zombiebelasting die niet direct in enige andere test wordt gemeten.

Onderzoek 6: Test bij ultra-extreme atleten (2026)

Een interessante groep: 25 ultramarathonlopers die werden getest voor, direct na en twee weken na een wedstrijd van 200 km. De zombie-index sprong met 180% direct na de inspanning, maar daalde binnen twee weken onder de basislijn. Verklaring: extreme inspanning veroorzaakt versnelde celdood, maar activeert ook autofagische reinigingsmechanismen die reeds bestaande zombies verwijderen. Dit past perfect bij wat 'hormesis'-onderzoeken aangeven: matige stress is gunstig.

Hoe zit het met andere ouderdomsziekten?

De biomarker is voornamelijk getest bij Alzheimer en hartfalen, maar de implicaties zijn transversaal:

• Diabetes type 2: Bètacellen in de alvleesklier raken in senescentie met de leeftijd. Een specifieke biomarker voor de alvleesklier kan aangeven wanneer het tijd is om met senolytica te beginnen om de functie te behouden. De huidige diabetesbehandeling behandelt de symptomen, niet de verouderende cellen.
• Artrose: Verouderde kraakbeencellen veroorzaken ontsteking en weefselafbraak. Een eenvoudigere en veiligere bloedtest dan MRI om de voortgang te volgen.
• Longfibrose (IPF): Verouderde longcellen zijn de belangrijkste oorzaak. De test kan een opflakkering voorspellen voordat symptomen optreden, waardoor vroege interventie mogelijk is.
• Hartfalen met behouden ejectiefractie (HFpEF): Een ziekte waarvoor vandaag de dag geen effectieve behandeling bestaat. De sterke link met verouderde cellen in de hartspier maakt deze test bijzonder veelbelovend.
• Chronische nierziekte: Verouderde nefroncellen dragen bij aan geleidelijke achteruitgang. Monitoring met de biomarker kan de behandeling sturen voordat er functieverlies optreedt.
• Sarcopenie (spierverlies met de leeftijd): Zombiespiercellen scheiden moleculen af die de eiwitsynthese onderdrukken. Een specifieke biomarker voor spieren zal de behandeling sturen.

En dit is nog maar het begin. Als de test zich bewijst en FDA-goedkeuring krijgt, kan het een routinetest worden bij jaarlijkse controles vanaf de leeftijd van 50. Net als een bloedtelling, cholesterol, A1c voor diabetes, zal de zombie-index een belangrijke parameter zijn in het medisch dossier.

Andere onderzoeksgroepen ontwikkelen al concurrerende versies. BioAge Labs in Californië werkt aan een biomarker op basis van urine, een team van het Karolinska Instituut in Zweden probeert zombies te identificeren via exosomen (kleine deeltjes uit cellen) in het bloed. Het is mogelijk dat we over 5 jaar meerdere complementaire tests zullen hebben, elk met zijn eigen rol.

Moeten we de test nu doen?

De opwinding is legitiem, maar er zijn enkele belangrijke kanttekeningen.

De test is nog niet commercieel

Vanaf mei 2026 is de test alleen beschikbaar in het kader van klinische onderzoeken bij de Mayo Clinic en partnercentra in de VS. FDA-goedkeuring voor de commerciële test wordt verwacht in 2027-2028. AMA-goedkeuring (vergoedingscode) zal nog een jaar duren. Beschikbaarheid in Nederland, waarschijnlijk in 2029-2030.

Hoge kosten

De test kost momenteel ongeveer $2.500 per monster vanwege de complexe moleculaire sequencing. De verwachting is dat dit zal dalen tot $500-800 tegen 2030 met de ontwikkeling van snellere algoritmen, maar het is onwaarschijnlijk dat het de $100-200 van routinetests zal bereiken. In Nederland, wanneer het beschikbaar komt, zal het waarschijnlijk jarenlang niet in het basispakket zitten en particulier €2.500-4.000 kosten.

Open vragen over nauwkeurigheid

De test is gevalideerd op slechts 500 deelnemers. Bepaalde populaties zijn niet voldoende getest: kinderen, zwangere vrouwen, mensen na chemotherapie, patiënten met actieve kanker. Het is mogelijk dat de test in deze situaties niet nauwkeurig is of misleidende resultaten geeft. Dit alles vereist verder onderzoek.

Wat als ik een hoge score krijg?

Op dit moment, zelfs als de test een hoge zombie-index bij u identificeert, is er geen door de FDA goedgekeurde behandeling voor algemene senolytica. U kunt deelnemen aan onderzoeken, of fisetine/quercetine als supplement nemen, maar dit is zonder kwalitatief bewijs voor het individu. De test zal veel nuttiger zijn wanneer deze wordt gecombineerd met goedgekeurde medicijnen, wat waarschijnlijk over 3-5 jaar zal gebeuren.

Risico's van blootstelling aan de uitslag

Hoe ontvangt u de uitslag? Het krijgen van een hoge score kan 'zombie-angst' veroorzaken, psychosomatische klachten, depressie. Genetici en psychologen werken aan richtlijnen voor counseling voor en na de test, maar er is nog geen standaard. Dit is vergelijkbaar met het dilemma van genetische tests in het verleden: kennis zonder de mogelijkheid om ernaar te handelen.

Ethische en verzekeringsvragen

Als de test beschikbaar wordt, kunnen levensverzekeringsmaatschappijen deze dan eisen? Kunnen werkgevers erom vragen? De GINA-wet in de VS beschermt genetische informatie, maar een biomarker-test voor zombiecellen is niet precies genetica. Er is nieuwe wetgeving nodig om de privacy van deze resultaten te beschermen.

Wie krijgt de test niet?

Zelfs wanneer de test beschikbaar is, zijn er populaties die er geen baat bij zullen hebben. Patiënten na een orgaantransplantatie, kankerpatiënten met actieve chemotherapie, zwangere vrouwen en patiënten met actieve auto-immuunziekten. Elk van deze aandoeningen verstoort de signalering van cfDNA in het bloed.

Wat kun je wel meenemen uit het onderzoek?

1. Haast je niet om de test nu te doen. Deze is niet commercieel beschikbaar in Nederland, is duur en er is nog geen goedgekeurde behandeling die eruit voortvloeit. Wacht tot deze is goedgekeurd en beschikbaar is, waarschijnlijk in 2029-2030.
2. Als je in de VS bent en een gevorderde ouderdomsziekte hebt, vraag dan je arts naar deelname aan een onderzoek bij de Mayo Clinic. Ze breiden het klinische programma uit en zoeken deelnemers. De ervaring levert je zowel een gratis test op als de mogelijkheid om een experimentele behandeling te krijgen.
3. Begin vandaag met interventies die de zombiebelasting op natuurlijke wijze verminderen. Intermitterend vasten, regelmatige lichaamsbeweging (vooral intervaltraining) en kwalitatieve slaap, deze zijn allemaal bewezen om cellulaire senescentie met 15-30% te verminderen in gecontroleerde onderzoeken.
4. Onderzoek je dieet. Een mediterraan dieet met natuurlijke fisetine (appels, uien, aardbeien, druiven) heeft aangetoond dat het zombie-gerelateerde ontstekingsmarkers verlaagt. Voeg noten, olijfolie en vette vis toe, en verminder bewerkte voedingsmiddelen.
5. Als je een familiegeschiedenis hebt van vroege ouderdomsziekten, bewaar dan grondige medische documenten en jaarlijkse routinecontroles. De nieuwe test zal als eerste relevant voor je zijn en je wilt je basislijn van tevoren weten.
6. Wees voorzichtig met commerciële 'verouderingstests' die geen verband houden met academisch onderzoek. Er zijn tal van particuliere bedrijven die je 'biologische leeftijd' verkopen voor duizenden dollars, zonder klinische validatie. De test van de Mayo Clinic is gebaseerd op jaren van gecontroleerd onderzoek. De meeste producten op de markt zijn dat niet.
7. Volg het nieuws van de Mayo Clinic en het Buck Institute. Deze twee instellingen leiden het wereldwijde onderzoek naar senolytica en verouderingsbiomarkers. Zij zullen de voortgang aankondigen vóór de rest van de medische gemeenschap.

Het bredere perspectief

Het verhaal van de zombiecel-biomarker is veel meer dan weer een bloedtest. Het markeert de overgang van de verouderingswetenschap van de 'basisfase' naar de 'precisie-klinische geneeskunde'. Decennia lang hebben we gewacht op behandelingen. Nu, terwijl de behandelingen zich ontwikkelen, hebben we gewacht op hulpmiddelen om ze te sturen. Deze biomarker is het centrale hulpmiddel.

Denk aan de geschiedenis van de cardiologie. In de jaren '50, als iemands bloeddruk hoog was, gaven we een medicijn en hoopten we het beste. Met de ontwikkeling van de LDL-test (slechte cholesterol) in de jaren '70 veranderde alles. Artsen konden de risicofactor meten, de behandeling sturen en het resultaat volgen. Het sterftecijfer door hartaandoeningen daalde met 70% in de westerse wereld. De biomarker was het hulpmiddel dat de revolutie mogelijk maakte.

We bevinden ons op hetzelfde punt met betrekking tot veroudering. Tot nu toe was senolytica als het geven van antibiotica zonder te weten welke bacterie er is. Met de nieuwe biomarker kunnen we meten, sturen en volgen. Senolytica zal veranderen van 'hoop' in 'evidence-based geneeskunde', en dat is de cruciale verandering voor brede acceptatie en verzekeringsdekking.

Het opent ook de deur naar echt gepersonaliseerde geneeskunde. Een 55-jarige kan de zombie-index in elk orgaan controleren, zien welk orgaan een hoog risico loopt en een orgaanspecifiek senolyticum krijgen. Een andere persoon van dezelfde leeftijd krijgt een ander protocol. Geneeskunde niet van 'iedereen krijgt hetzelfde', maar van 'elke persoon krijgt wat past bij zijn biologie'.

Het is ook belangrijk om te waarschuwen voor overmedicalisering. Uiteindelijk is cellulaire senescentie een onderdeel van het leven, van de ontwikkeling van de zwangerschap, van wondgenezing, van bescherming tegen kanker. We willen niet alle zombies te allen tijde elimineren. We willen de specifieke elimineren die schade veroorzaken, in het specifieke orgaan, op het specifieke moment. Deze biomarker is de eerste stap naar die diagnose.

En tot slot, het aspect waar niet genoeg over wordt gesproken: Als we veroudering gemakkelijk kunnen meten, zal ook de motivatie om gezond te leven toenemen. Mensen die zien dat hun zombie-index met 15% stijgt in een jaar van zittend werk en bewerkt voedsel, zullen willen handelen. Mensen die zien dat hun index daalt na een half jaar van verbeterde gewoonten, zullen doorgaan. De index wordt een soort 'echte gezondheidsranglijst', nauwkeuriger dan elke cholesterol- of bloeddruktest.

De zombiecel-biomarker is dus niet alleen een wetenschappelijk hulpmiddel. Het verandert onze relatie met veroudering, van een niet-kwantificeerbaar fenomeen naar een meetbaar, volgbaar en behandelbaar fenomeen. Dit is de stap die academisch onderzoek heeft veranderd in het volgende grote gebied van de geneeskunde. En aangezien de Mayo Clinic, een van de meest betrouwbare en oudste medische instellingen ter wereld, achter deze ontwikkeling staat, is er reden om aan te nemen dat de overgang naar de kliniek geen tientallen jaren zal duren, maar slechts enkele jaren.

Referenties:
Mayo Clinic Research - DNA Molecules for Senescent Cell Identification
Tech Times - Mayo Clinic DNA Molecules Pinpoint Aging Zombie Cells