Wetenschappers van de Universiteiten van Amsterdam en Maastricht openen een nieuw venster voor het begrijpen van het verouderingsproces op cellulair niveau en bieden mogelijke nieuwe benaderingen om het proces te vertragen en de kwaliteit van leven te verbeteren.
Deze baanbrekende studie, gepubliceerd in het prestigieuze wetenschappelijke tijdschrift Nature Aging, onthult een verrassende link tussen een specifiek type vet, bekend als bis (monoacylglycero) fosfaten (of BMP's), en weefselveroudering.
"In het verleden werd het idee dat veroudering kon worden gestopt of vertraagd gezien als sciencefiction",
merkt Ricklett Hotkoper op, hoogleraar in het Laboratorium voor Genetische Metabole Ziekten aan de Universiteit van Amsterdam.
"Ons onderzoek opent een nieuw venster voor een dieper begrip van het verouderingsproces op cellulair niveau en biedt ons nieuwe mogelijkheden voor interventie."
Baanbrekende bevindingen:
Als onderdeel van het onderzoek analyseerde een team onderzoekers muizen en menselijke weefsels voor en na het sporten.
Uit deze analyse bleek dat de niveaus van BMP's significant toenamen in alle onderzochte weefsels bij oudere muizen.
Een soortgelijke bevinding werd ook waargenomen bij spierbiopten van oudere mensen.
Deze ontdekking roept een aantal fascinerende vragen op:
- Wat is de exacte relatie tussen BMP's en veroudering?
Dragen BMP's rechtstreeks bij aan het verouderingsproces, of zijn ze een bijwerking? - Welke effecten heeft de ophoping van BMP's op de weefselfunctie?
Hebben BMP's een negatieve invloed op de cellulaire functie, of spelen ze een andere rol in het verouderingsproces? - Is het mogelijk om de accumulatie van BMP's te voorkomen of te verminderen?
Is lichaamsbeweging de enige manier om de BMP-niveaus te beïnvloeden, of zijn er andere manieren om in te grijpen?
Fysieke activiteit kan een sleutel zijn tot het vertragen van veroudering:
Uit het onderzoek bleek dat fysieke activiteit van een uur per dag leidde tot een significante afname van de BMP-niveaus in spierbiopten van proefpersonen.
Deze bevinding wekt hoop en wijst op fysieke activiteit als een mogelijke factor bij het vertragen van het verouderingsproces op cellulair niveau.
Grote implicaties:
Dit baanbrekende onderzoek opent veel nieuwe mogelijkheden voor onderzoek en de ontwikkeling van nieuwe behandelingen voor leeftijdsgebonden ziekten.
Een dieper inzicht in de relatie tussen BMP's en veroudering kan leiden tot de ontwikkeling van effectieve preventieve strategieën, innovatieve medicijnbehandelingen en zelfs innovatieve benaderingen om veroudering tegen te gaan.
Concluderend is dit onderzoek een belangrijke stap voorwaarts in het begrijpen van het verouderingsproces op cellulair niveau en biedt het nieuwe hoop op de mogelijkheid om het proces te vertragen en de kwaliteit van leven gedurende het hele leven te verbeteren.
Referenties:
https://www.nature.com/articles/s43587-024-00595-2
